| تبليغات | X |
 |
 |
|
پنداشتی
چون کوه . کوه خامش دمسردم ؟
بی درد سنگ ساکت بی دردم ؟
نی ..
قله ام
بلندترین قله غرور .
اینک درون سینه من التهاب هاست هر گز گمان مبر شد خاطرات تلخ
فراموشم
هر چند نستوه کوه ساکت وسردم
-لیک
اتشفشان مرده خاموشم
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهاردهم خرداد 1387ساعت 21:51 توسط شادی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
بچه های ایرونی کوچه ی تنهایی مشق عشق نسیم ارزوهای جاودانه آرشیو پیوندهای روزانه |