آزادم و رها ام چون ابر در بهاران

گهی پر از هیاهو گهی نسیم آرام

روان چو برگی در آب به سوی خانه یار

مست و جوان و سرخوش چو ببر کوهساران

گویم مدام با خود که زندگی چه زیباست

گر قدر عمر بدانی او را ندی تو بر باد

اتلاف هر لحظه اش جبران ندارد ای دوست

قدر دقائق بدان خود را نکن تو محبوس

آزاد باش و خود را در دست باد رها کن

افسار راه خود را از بدیها جدا کن

شکر ایزد به جای آر که ناسپاسی گناست

زرسم ما نباشد جانا غرور نارواست