بها ر عاشق بود و زمين معشوق ، عشق بي تابي مي آورد و بهار بیتاب

 بود. زمین اما ارام

و سنگين و صبور. زمين هر روز رازي از عشق به بهار مي گفت :

ــ اين راز را با هيچ کس در ميان نگذار . نه با نسيم نه با پرنده نه با

درخت . رازها را که بر ملا کني بر باد مي رود و راز بر باد رفته ،

 رسوايي است.

هر دانه رازي بود و هر جوانه رازي . هر قطره باران و هر دانه برف

رازی و راز ها بي قرار بر ملا شدن بودند و بهار بي قرار بر ملا

کردن. زمین اما می گفت .....

ــ هيچ مگو ، که خموشي رمز عاشقي است و عاشقي سينه اي فراخ مي

 خواهد . به فراخي عشق.

زمين مي گفت : دم بر نياور آن قدر تا اين سنگ سياه الماس شود و اين

 خاک تلخ شکوفه کند.زمین می گفت .......

زمستان سرد ، زمستان سوز ، زمستان سنگين و سالخورده و سخت . و

 بهار در همه ي زمستان

صبوري آموخت و صبر و سکوت. و چه روز ها گذشت و چه هفته ها و

 چه ماه ها . چه ثانيه ها ،

سرد و چه ساعت ها ، سخت . بي آنکه کسي از بهار بگويد و بيآنکه

 کسي از بهار بداند. راز ها

در دل بهار باليدند و بار ور شدند و بالا آمدند ، و بهار چنان پر شد و

 چنان لبريز که پوستش ترک

بر داشت و قلبش هزار پاره شد . زمین می گفت

ــ عاشقي اين است که از شدت سرشاري سر ريز شوي و از شدت

هزار پاره عشق اتش هست ودل اتشگاه

 . اما عاشقي آن وقتي است که دل آتشفشان شود . زمین می گفت  راز

هاي کوچک و عاشقي هاي نا چيز را ارزش آن نیست که افشا شود

راز بايد عظيم باشد و عاشقي مهيب . و پرده از عاشقي آن زمان بايد

برداشت که جهان حیرت کند

و بهار پرده ازعشق برداشت . آن هنگام که ارزش عظيم گشت و عشقش

 مهيب و جهان حيرت کرد.

در اخر می خواهم از دوست خوبم که این شعربرام از طریق کامنتهام

گذاشتن تشکر کنم  خاطر