تنها تر از همیشه جام می ام تهی ست جام غم پر است

وز جام دل مپرس کاین جام را به سنگ به صبوری شکسته ام 

 

در تا ریکی ذهن خویش گام خواهم گذاشت وسکوت را خواهم شکست

 روحم را تازه خواهم کرد

 وعشق را از قلعه قلبم آزاد خواهم کرد

من کسیتم بیش از یک انسان خاکی که تمام زندگیش را غبار ناباورانه

تنهایی پوشانده می بایست رفت سفر کرد به دور دستها کوله بارم نان

وقلم وذرهای وعشق است

دیگر از غرش ابرها وزوزه بادها هراسی ندارم

به اینده می نگرم می شتابم به سوی فرداهای پر از عشق

هر شب نگرانی هایم ر به خدا می سپارم

او به هر حال تمام شب بیدار است