از میان قالب دودی رنگ شیشه

می بردی از من        تا همیشه       تاهمیشه

با همه دریا دلی دل را به دریاها زدم

پشت پا بر اصل بی بنیاد این دنیابا هزاران

ارزو    با صد هزار  شوق وامید از پس دیروز و امروز ناگهان

فردارسید  

ای دریغ از عمر رفته قصه ابریشم وبی داد تیغ

خاطراتم لحظه به لحظه رنج موعودم شده چشم بخت تشنگی اب گل

الودم شده

همچو ماه اسمان از من گریزان می شوی

 مثل شب در ظلمت هر سایه پنهان می شوی

 چون سرابی در کویر

چو خیالی دل پذیر رفته بودی

 امدی اما چه دیر رفتی    

درد را از هر طرف که بخواني درد است، بيهوده

دنبال ميانبر نباش

 یکی زود می رنجه٬ زود به دل می گیره٬ زود می ره و زودم برمی

گرده

ولی یکی دیر می رنجه٬ دیر به دل  می گیره٬ دیر می ره ... ولی دیگه

برنمی گرده..

گاهی وقتها انقدر دلم می گیره که به سختی نفس می کشم

هنوزهم احساس هست

هنوزهم می توانم بنویسم

ازآن من نبودی اما

 آرزویم بود که باشی

گله ای نیست نه از خدا نه اززمانه

با هرکس هر جا شاد باش که آرزویم این است

من هیچگاه نمی توانم تورا  از زندگی ام پاک کنم چون تو پاک هستی می توانم تو را خط خطی کنم که آن وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار میشوی و وقتی که نیستی بی رنگی روزهایم را با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم(کاش حداقل نمی گفتی من تو را از مسیر زندگیم پاک کردم )

ذره ایی خاکم و در کوی توام وقت خوش است

ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

دیدار شد میسر و بوس کنار هم

از بخت شکر دارم و از روزگار هم

با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم

اين است مفهوم زندگي کردن

و مگذار اين زمين پست

شنونده آواي غمگين دلت باشد

افسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم

کوتاهي ميکنيم

آن زمان که دوستمان دارند

لجبازي ميکنيم

و بعد...براي آنچه از دست رفته

پنداشتی

چون کوه . کوه خامش دمسردم ؟

بی درد سنگ ساکت بی دردم ؟

نی ..

قله ام

بلندترین قله غرور .

اینک درون سینه من التهاب هاست هر گز گمان مبر شد خاطرات تلخ

فراموشم

هر چند نستوه کوه ساکت وسردم

                                        -لیک

اتشفشان مرده خاموشم

ر

عشق هديه اي نمي دهد مگراز گوهر ذات خويش

عشق من از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر دیشب از کف رفت فردا را نگر

اخرین یکبار از من بشنو پند بر من وبر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه زود عشق دیرین گسسته تارو پود

گرچه اب رفته باز اید به رود ماهی بیچاره         اما

مرده بود

بعد از این هم اشیانت هر کس هست باش با او یاد تو مارا بس است

وقتی خاطره های ادم زیاد میشه

در دیوار اتاق پر از عکس میشه

ولی همیشه دلت واسه اون عکسی تنگ میشه که نمی تونی

عکسش را بزنی به دیوار

 حالا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري

ااگرچه از تو دورم هنوز پر از عشق وغرورم هنوز

ا گر غصه بارید از ماه و سال

به یاد گذشته صبو رم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا

دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد

پر از فکر راه عبورم هنوز

پر از خاطرات قشنگ توام

پر از یاد شوق ومرورم هنوز

تورا گم نکر دم خودت گم شدی

من شیفته با تو جورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت

پر از نغمه پاک شورم هنوز

قبول است عمر خوشی ها کم است

ولی با تو ام  پس صبورم هنوز

 

می رسد روزی که فریاد وفا را سر کنی

می رسد روزی که احساس مرا باور کنی

می رسد روزی که تنها ماند از من یادگار

نامه های کهنه ای را به اشکت تر کنی

می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من

ان زمان احساس امرزو مرا باور کنی

 تقدیم به عزیز ترین دوستم (الهه)

وقتی از فاصله ها گفت دلم خندیدم

و محال است که از این ایده خود

برخیزم انچنان شد که دگر از همه عالم سیرم 

این چرخ می چرخد بسی بهر حساب هر کسی یک

روز جبران می کنم

جوری که با ما می کنی 

 منظورم تویی هر چند که می دونم نمی خونیش

 قفسي مي سازم مي فروشم به شما

تابه آوازشقايق که درآن زندانيست دل تنهائيتان تازه

شود...

و چه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن

براي تو گريستن و به عشق و دنياي تو نرسيدن

اي کاش مي دانستي بدون تو مرگ گواراترين زندگي

است...

بدون تو و به دور از دستهاي مهربانت زندگي چه تلخ

و ناشکيباست...

اي کاش مي دانستي مرز خواستن کجاست

و اي کاش مي ديدي قلبي را که فقط براي تو مي تپد

حرفها را گاه نمي توان گفت من لحظه هاي با تو بودن

را با اشکهايم تداعي ميکنم وعطر نفسهاي تورا در بند بند وجودم